“Hey Marcha, hoe gaat ie? Lang niet geblogd” kreeg ik gekrabbeld van vriendin N op mijn hyves. En inderdaad, lang niet geblogd, geen zin, geen tijd, geen inspiratie, noem het maar op. Maar dat mensen mijn blog lezen om te weten hoe het met me gaat, daar had ik nooit over nagedacht.
En waar moest ik nu over schrijven dan? Over de drukte op het werk? Over dat de baas besloot op het laatste moment een paar dagen weg te gaan, en dat ik het alleen best wel druk had? Daar schrijf ik echt niet over, ik was gewoon stikjaloers! Ik wilde ook, niet naar de sneeuw zoals zij, maar met mijn kontje aan een verlaten strand was heerlijk geweest.
En ook schreef ik niet over het feit, dat er eindelijk een wasdroger in mijn keuken is aanbeland. En dat ik alleen al bij het geluid van die ronddraaiende trommel heel erg blij word. Zoals nu op dit moment… hmmmmm.
Het nu ‘eindelijk renovatie keuken project’, dat van start gaat, schrijf ik ook niet over. Ik wacht tot ik er midden in zit! Het niet meer zie zitten, de schroefjes niet meer passen, en de verf niet is zoals ik verwacht. Daar kan ik pas heerlijk over schrijven.
Over ‘renovatie keuken project’, wat een dagje Sevilla inhoudt vanwege de Ikea. Ha! Daar zou ik over kunnen schrijven. Over dat ouders J en M nog nooit in Sevilla waren geweest, dat we het weerbericht in de gaten hielden, want ja, wie gaat er nou in Sevilla lopen in de regen? Wij niet, we zijn niet een beetje verwend want we kunnen gaan wanneer we willen. Maar de zon scheen, en dus wandelden we door de stad, zaten op een terrasje een broodje jambon te eten, ging de kathedraal niet binnen want we wilden geen Euro 8.00 per persoon betalen, want dat vonden we belachelijk, bekeken de koetsjes en de paardjes, gingen de H&M binnen, nou ja meer op mijn initiatief! O ja, en onze handen werden gelezen bij de kathedraal door 2 zigeunerdames, en dat ik een sterk persoon was, en dat ik wel 3 kinderen zou krijgen, waar ik volgens mij al te oud voor ben of ik moet wel heel hard aan het werk gaan, dat was wel het toppunt. Het toppunt was ook dat ze daarna om papiergeld vroegen want een Euro was niet genoeg. We genoten!
Waar ik ook van geniet en waar ik over schrijf, is het feit dat ouders J en M mij zoveel helpen. De deuren zitten weer strak in de lak, de gordijnen zijn eindelijk op de lengte waar ik ze hebben wil, en dat ik altijd kan aanschuiven voor het avondeten is ook een hele fijne gedachte.
Het kastje op mijn slaapkamer dat ik verfen en opknappen, is ook fijn. Niet het buikkastje waar ik al jaren naar zoek op ben, maar een oud kastje van mezelf. Ik heb me bij het feit neergelegd dat het buikkastje vast gevonden word wanneer ik een ander kastje accepteer.
En dus, moet ik verder nog schrijven over hoe het gaat? Volgens mij gaat het wel goed met mij.
Ik kan eigenlijk wel goed koken. Echt wel. En ik doe het ook nog eens graag. Nou ja, niet altijd, en dan eet ik gewoon een boterham met kaas, speciaal meegenomen uit de Albert Heijn want die is favoriet. Maar koken kan ik. En dat zeg ik niet zomaar. Want het is helemaal niet zo vanzelfsprekend allemaal. Neem mij maar eens een avondje mee uit eten, dan merk je het vanzelf. Ik ben namelijk best wel een zeikerd met eten. Ik zeg dat van mezelf, omdat het gewoon zo is. Ik ken mezelf. Zo eet ik bijvoorbeeld heel weinig vlees. Geen idee waarom, want fanatiek vegetariër ben ik niet, hoewel, wanneer ik aan kleine biggetjes denk, dan spontaan weer wel. Maar dat is het niet, ik weet ook wel dat de mens vlees eet, en dat dieren daarvan de dupe zijn. Waarom ik dan niet aan de biefstuk zit? Ten eerste kan ik niet tegen vet vlees, vlees waar nog een homp vet, spieren nog duidelijk aanwezig zijn, en andere bloedvaten, daar kan ik niet tegen. En nee, ik probeer het ook niet. Alleen al de gedachte van dat homp vet in mijn mond, ga ik al bijna.... Hamburgers van de Mac eet ik dan weer wel. Daar denk ik dan gewoon niet bij na. Kip piri piri, ook erg bekent hier, gaat er ook nog wel in. Alhoewel, dat eet ik dan weer niet tijdens de zomer, ik blijf bang voor die salmonella. En ook frikadellen en kroketten blijven heerlijk, gewoon niet nadenken en naar binnen schuiven, maar bij een dikke vette biefstuk kan ik dat gewoon niet. En dan vis, hier in het zuiden van Europa, waar ze vers uit de zee worden gehaald, waar ik mijn vingers bij af zou moeten likken, doe ik het niet. Ze zijn hier in Portugal fan van vis met kop en staart er nog aan, het liefst van de bbq, een paar gekookte aardappels ernaast en daarna flink veel olijfolie eroverheen. Ik kijk er naar, die vissenoogjes kijken naar mij, en ik eet het niet. Ik kan het niet. Tonijn daarentegen krijg ik zo weg, tonijn op brood, tonijnsalade, tonijn door de pasta, heerlijk! Ik trek een blik open en doe ermee wat ik wil. Blik ja, ik fileer ze niet zelf. Die oogjes weer hé. En om mijn ouders nou de schuld te geven van mijn eettik, opvoeding die niet helemaal is doorgekomen op dat vlak, maar dat is het ook weer niet. Mijn ouders eten namelijk alles! Vooral mijn moeder houdt nog wel van een experiment. Als kind werd ik gedwongen om alles op te eten wat de pot schafte. En had iedereen zijn bordje leeg, en ik nog niet vanwege getreuzel, dat moest ik op de trap zitten en mijn bord leeg eten. Jammer, maar ook mijn ouders kan ik de schuld niet geven. Vanaf dat ik 18 jaar woon ik op mezelf, en dus heb ik mezelf gepromoveerd tot een ware chef als het aankomt op, pasta’s, stamppotten, groeten en toetjes. Maar ook daar weer een handleiding, ik lust geen tomaten, maar wel weer ketchup en tomatensaus bijvoorbeeld. En ondanks mijn rare smaak, experimenteer ik er op los. Recepten probeer ik uit, de Allerhandes van Albert Heijn worden opgestuurd want die verslind ik, de site van Rudolf wordt bekeken, en wel zeker 2 kookboeken rijker ben ik sinds afgelopen kerst. Gekregen van mijn ouders en vrienden, want die weten wel waar ik van houd. Trouwens, ze zijn zelf ook niet te beroerd om bij mij aan te schuiven. En dan heb ik het over Nederlanders en Portugezen. Vorige week belde nicht J nog, om te vragen hoe die tonijnpasta van mij nou in elkaar zat, want ze ging het ook proberen. En toen kwam het hoogtepunt van mijn kookcarriere, Portugese vriendin Z vroeg mij vorige week vroeg hoe ze nou ook alweer zuurkool moest maken, nadat ze dat bij mij thuis had gegeten. Ik bedoel maar, zuurkool bereidt door een Portugees! Ja, toen wist ik het zeker. Want als een Portugees geïnspireerd door mij aan de zuurkool begint, ben ik volgens mij best wel een goede kok.
Jaaaa, het weer januari. En dan komen die goede voornemens weer op tafel. En dit jaar doe ik er niet aan. Ik doe het niet! Want de afgelopen jaren nam ik me ieder jaar hetzelfde voor, en ieder jaar deed ik er gewoon niets aan! En het ergste was, ik voelde me helemaal niet schuldig! Gewoon helemaal geen schuldgevoel, niets, noppes! Want nee, ik voel me gewoon niet schuldig wanneer ik weer op de bank lig, en niet in de sportschool rondhang. Ik lig echt niet met het gevoel van: 'ik had nu kunnen sporten want dat was mijn voornemen', nee, ik lig meer van: 'goh, waar zal ik nu weer eens naar zappen'.
Januari 2009, was sporten ook weer mijn voornemen. Toen was een rondleiding in de sportschool, ja zover was ik toen al, eigenlijk genoeg sport voor het hele jaar voor me. Na die rondleiding heb ik me toen niet meer laten zien. Ik hield me aan mijn meters strand die ik in de weekenden loop, om daarna gewoon neer te ploffen op de bank. Conditie van nul natuurlijk. En daarom doe ik er niet aan in 2010. Niks geen voornemen, het levert me niets op.
Nou ja, totdat vriendin Z met het idee kwam om te zwemmen. Gewone baantjes trekken. Verder geen poetspats, gewoon zwemmen. Vriendin Z was enthousiast, zo enthousiast dat ze me er wel een paar keer aan herinnerde. En normaal heb ik helemaal niet iemand nodig die mij stimuleert, ik ben eigenlijk overal wel voor in, nou ja, niet voor het sporten dan. Maar voor sporten, op welke manier dan ook, heb ik gewoon iemand nodig die mij aanmoedigt, die mij opbelt en mij eraan herinnerd, die mij meesleept, die ervoor gaat, die op mij rekent, want dan kan ik gewoon niet weigeren natuurlijk.
En dus kwam het dat vriendin Z zo enthousiast was, dat ik afgelopen week een badpak stond te passen! Een badpak! Hoeveel jaar geleden was het niet dat ik in een badpak te bewonderen was! Ik kan me het niet eens herinneren. En vind maar eens een badpak! 3 Sportwinkels verder, heb ik gewoon een badpak gevonden in een sokkenwinkel! Ik bedoel maar. Maar hij is wel leuk, zwart met roze / paarse strepen. Ik voel me er zowaar een Inge de Bruijn in.
En een badpak is nog niet het enige wat verplicht is in het gemeente zwembad hier. Ja, verplicht! Verplicht is ook..... een badmuts. En dat was wel een hele grote stap voor mij. Dat was de reden waarom ik me nog nooit aan zwemmen in het gemeente zwembad had gezet, want een badpak gaat nog wel, maar een badmuts.... come on.... waar gaat het over! Die vreselijke rubbermutsjes die je over je hoofd moet trekken, en duwen, die je hersenpan afknelt, en daarbij het gewoon niet charmant staat. Niet bij het mooiste fotomodel, niet bij het lelijkste eendje, en zeker niet bij mij. Maar geen badmuts, is dus niet zwemmen in het zwembad. Want hier in Portugal, in alle binnenbaden, is het nu eenmaal verplicht, en of ik het nou leuk vind of niet, die badmuts moet op. Vriendin Z was zo aardig om uit het hotel waar zij werkt, 2 donkergroen badmutsen mee te jatten. Fijn, heel fijn, hoefde ik dus niet voor een passessie in de winkel te gaan staan.
Ik wurmde mezelf dus afgelopen week in het pashokje, in het badpak en in de badmuts. Als iedereen eraan moest geloven, dan ik ook. Ik zwom zo'n 5 baantjes om te beginnen, plofte in het bubbelbad en was trots op mezelf. Helemaal omdat ik me niets had voorgenomen maar het gewoon deed! Het voelde goed! Het voelde super! En dat zelfs met die badmuts op! Wat maakt het allemaal uit! Dat ik daarna zonder gedoe met shampoos en handdoeken, dus gewoon met droog haar uit het zwembad kwam, was ook erg fijn trouwens. Ik ben trots op mezelf en op mijn geleverde prestaties, en dat nog wel zonder voornemen! Zo trots, dat ik mezelf al beloond heb met een nieuwe bikini.